Go West, de Pino Palladino show

In 1985 heeft Go West een album naar zichzelf vernoemd. Een album van een band die een best wel vergeten is, ware het niet dat Call Me in GTA: Vice City zit. Dat nummer is een uitschieter op dit album. Ik krijg sterk het gevoel dat dit album geschreven is rond dit nummer, gezien de productie heel anders is. Er is echter een punt waar verschillende nummers op dit album in uitblinken en dat is de bass gitaar. Deze is namelijk verzorgt door Pino Palladino. Een naam die voor mij tot voor kort nog onbekend was.

Palladino blijkt een van de hoogst geroemde fretless bassgitaristen te zijn. Belangrijker, elke track van dit album waar zijn vingers op legt veranderd in goud. Call Me is natuurlijk de uitschieter op de album, maar Don’t Look Down, Innocence en zeker Haunted zijn jammer genoeg verloren gegaan in de geschiedenis, terwijl ze nog steeds fantastisch zijn. Zeker als je de 2022 remasters luistert, gezien deze de grote verschillen in de productie grotendeels strak trekt.

Wat Call Me zo interessant maakt is dat de basslijn niet alleen de ruggengraat is van het nummer, het is tevens de basis van de melodie. De synths en de vocalen zijn een verlengstuk van de bas. Als je de teksten niet kent is de bas wat je mee zult neuriën. De bass blijft ook ver weg van alleen grond noten te spelen. Vanaf het eerste moment vliegt het alle kanten op. Elk stuk van de nek wordt gebruikt. De synth is een accent en de drums zijn ook zeer minimaal. Alles maakt ruimte voor het spel van Pallandino.

In Haunted moet je meer je best doen om te luisteren. Geen lijntjes, maar stacato slap bass met een best wel rauwe overdrive om het toch nog naar voren te duwen door alle gitaren, synths en vocals. Dit nummer is een bop. Stil staan of zitten is een uitdaging. De bass gromt als een leeuw door al het andere productie geweld heen en weet de andere onderdelen fantastisch te accentueren.

De nummers waar geen bass gitaar zijn te horen vallen ook enorm weg omdat het duidelijk iets mist. Bijv. S.O.S. waar duidelijk is geprobeerd om de productie helemaal vol te duwen met alles wat ze konden bedenken heeft niet de dansbare kwaliteiten die de andere nummers brengen.

Dit is een vergeten album dat echt je aandacht verdiend. Al is het maar om extra bewijsmateriaal dat een goede muziek het verschil kan zijn tussen iets wat in GTA opgenomen moet worden en iets wat met tijd vergeten zal worden.

Update: zie hier een live opname van Call Me met Paladino en een bass solo. Live doe je geen bass solo’s, behalve als je Paladino meeneemt.

Wat luister ik deze week?

Atonement - Leprous. Catchy en heavy waar je lekker op mee kunt bobben.

Thirst - Knocked Loose. Een breakdown als eerste couplet? Tuurlijk.

Inside The Fire - Disturbed. Of het goed op een setlist van een coverband past moet ik nog zien. Speel het nog steeds met veel plezier.