De CD-speler in de auto brengt een beperking met zich mee. Een beperking welke direct zijn grootste schoonheid is. Het dwingt je tot het maken van een keuze:

• Je kiest een CD welke je tijdens je rit vermaakt.
• Je zet de radio aan en neemt de gok dat de DJ iets leuks draait.
• Je geniet van het geluid van het wegdek.

Waar ik mijzelf dankbaar voor ben is dat ik in 2013 vele ochtenden koos voor hetzelfde liedje. Beter gezegd voor hetzelfde album. Vele ochtenden heb ik in mijn Ford Fiesta geluisterd naar Mutemath, een album van de gelijknamige band. De Fiesta bracht mij naar mijn stageplek in Eindhoven in ongeveer 40 minuten. In 2013 was ik 20 en had ik net mijn rijbewijs. Op de valreep heb ik mijzelf naar binnen gebluft. Het onderwerp van de stage was het verhogen van de kwaliteit van hun software en ze waren benieuwd of ik iets wist over risico gebaseerd testen. Een onderwerp waar ik nog een herkansing voor had openstaan, omdat een 2 echt niet te compenseren was. De magere voldoende zal deels te danken zijn aan de week waarin ik controle kreeg over het @netherlanders twitter account.

Ik denk dat deze herinneringen er deels zijn omdat ik een muzikaal ankerpunt had. Iets wat buiten mij leeft wat laatjes opent in mijn hersenen wanneer ik het hoor. Laatjes vol met herinneringen zoals die ene keer dat ik moest uitwijken op de snelweg omdat er opeens een file voor mij startte. Of de dag dat er 1000km file op de Nederlandse snelwegen stond vanwege hevige sneeuwval. Albums op CDs hebben voor mij een inherente kwaliteit dat ze vele herinneringen met zich mee kunnen dragen. Dat kunnen simpele zijn als waar je normaliter rijd wanneer je dat liedje hoort. Dat kunnen ook grotere of abstracte herinneringen zijn zoals dat ik die tijd een week curator was voor het @netherlanders twitter account. Allemaal omdat ik iedere ochtend weer begon met hetzelfde liedje en dat ik bewust besloten had voor mijzelf om dat steeds weer te doen.

Afsluitend toch toch nog iets concreets over het album. De drijvende kracht voor mij zijn de drums en het gebruik van synths op dit album. De drums zijn minimalistisch en gefocust op een goede groove neerzetten. Darren King weet als geen ander hoe je met weinig veel voor elkaar kunt krijgen. De synths zijn niet zomaar pianos of andere standaard patches. Het zijn grote soundscapes. Instrumenten die de melodie lijn kunnen zijn of de gitaar ondersteunen. Ze vormen een integraal onderdeel van de muziek en het profiel van de band. De liedjes op Spotify met de meeste streams zijn duidelijk de beste nummers van het album. Toch leef ik altijd toe naar het einde. Het album sluit af met het instrumentale Reset. Na het 7 minuten durende Stall Out brengt Reset een mysterieuze energie met zich mee. Het weet catchy stukken te presenteren zonder hiervoor zang in te zetten. Luister niet naar dit nummer apart, maar laat het over je heenkomen nadat je de rest van het album het geluisterd. Het brengt een twist die je alleen kunt brengen door het onderdeel te laten zijn van iets wat het groter maakt dan zichzelf.

Wat luisterde ik deze week?

TRAFIK! - Käärijä, Joost. De crossover van de publieksfavorieten bij het songfestival is zo energiek en chaotisch als dat je zou verwachten van beide.

(nendest) narkootikumidest ei tea me (küll) midagi - 5MIINUST x Puuluup. Zelfs mijn pa vond dit een hele leuke inzending voor het songfestival en toch belandde het onderaan de puntenlijst. Ik kan het je niet uitleggen, dit verdiende beter.

Ik neuk je hele stamboom met m’n boomstam - Volviers. Enige tijd geleden voelde men zich beschaamd als ze toegeven dat ze graag naar klassiekers te luisteren, ook wel "guilty pleasures". Dit is geen klassieker en ik schaam mij ervoor dat ik het leuk vind. Laat het een waarschuwing zijn voor wat je zult horen, want de titel is minst aanstootgevende zin in het nummer.